Goedemiddag mensen, wat weinigen van jullie wisten van de afgelopen maanden, iets dat al vanaf oktober speelde, is het feit dat al mijn 6 zoontjes midden in hun schooljaar naar een andere school gingen. De reden laat ik in het midden, laten we zeggen dat het “op” was op de oude school en het niet meer matchte met elkaar. quote what doesn,t kill you
Een hele zoektocht is dat geworden waarbij vele schoolafspraken stonden, de 6 jongens naar verschillende scholen zijn gegaan, en waar de laatste,  Dylan, pas gisteren definitief te horen heeft gekregen dat ook hij welkom is na de paasvakantie op een van die scholen.
Uren heb ik erin zitten, om nog maar te zwijgen over het feit dat ik maandenlang, tot nu, tot de paasvakantie, sommige kids nog om de beurt naar school aan het brengen ben. Eentje al paar maanden lang een kwartier later beginnen op school, een half uur eerder afhalen, om vervolgens weer op tijd bij mijn andere zoons te staan bij hun scholen.
Logistieke uitdagingen laat maar zeggen, en dat even los van andere zaken die speelden om alles weer op de rit te krijgen en daarnaast mijn eigen focus wat mijn werk betreft behouden. Dat ging gelukkig moeiteloos omdat het niet als werk voelt, en dat heeft me juist overeind gehouden, die passie, dat doel dat ik heb en naartoe aan het werken ben.
Ik zal jullie de details besparen, ik kijk zoals jullie weten liever naar de toekomst dan naar het verleden, maar het heeft me, laten we zeggen, op vele fronten nog meer gevormd.
Mensen vragen zich sowieso vaak al af hoe ik dat doe, 6 zoontjes in mijn eentje opvoeden. Mensen die met elkaar zijn en met twee al tegen bepaalde uitdagingen aanlopen. En dat in een jaar van al vrij veel veranderingen zoals jullie weten.
Mijn antwoord is; ik weet het soms zelf ook niet. Ik sta bekend als die tijgermoeder die vecht voor haar kinderen, die er op een andere manier naar kijkt. En dan heb ik het niet alleen over het feit dat ik er als moeder zijnde anders naar zou kijken…want o nee, ik ben geen moeder die het hand boven het hoofd houd van mijn kids, maar als er in mijn ogen, ook als professional gezien, dingen niet kloppen, er word gedraaid, gelogen, of mijn kids het slachtoffer lijken te worden van niet kloppende systemen en mensen die niet met elkaar door een deur kunnen en dat over de hoofden van mijn kinderen gaat dan trek ik aan de bel, prik ik zichtbaar door het systeem of desbetreffende personen en laat ik mijn tanden zien. referentie toon
Dat heb ik waarschijnlijk ook allemaal in recordtempo allemaal moeten ervaren, die rollercoaster waarover ik het eerder had. Het maakt je in een klap volwassen om ook die kant van het leven te zien. Niet alles is koek en ei, al zouden we dat soms het liefste wensen voor onszelf en onze kinderen.
Ik wilde dit toch even kwijt hier omdat behoorlijk wat impact op mij en mijn mooie gezin heeft gehad. We hebben nu wat dat betreft een stuk meer rust, en dat zal ons allemaal alleen maar nog meer goed doen om het beste uit onszelf en elkaar te halen.
Het heeft me nog sterker gemaakt, in die zin ben ik dankbaar, en opgelucht kan ik je verzekeren, dat elke jongen nu op zijn plekje zit en gezien, gehoord en geliefd lijken te worden.
Iets of iemand “hierboven” is me denk ik weleens aan het testen en voorbereiden op het “grote werk”, wat dat uiteindelijk ook precies moge inhouden. rollercoaster
Ik stond al bekend om met iedere “laag van de bevolking” door een deur te kunnen, en dat gevoel is nog sterker geworden.
Zwerver of directeur, ik draai mijn hand er niet voor om. Mensen zijn mensen, dat is wat je bent. En wat je dan doet en/of bezit is naar mijn mening weer een ander verhaal.
Waar ik alleen maar naar streef is dat we meer naar elkaar gaan luisteren, elkaar durven en willen zien hoe we echt zijn, en niet slechts anticiperen op het bovenste topje om de laag eronder te negeren.
Fijne middag